Co powiedzieć podczas rozmowy kwalifikacyjnej, gdy nie znasz odpowiedzi, zamiast zamarznąć

Dlaczego mózg Cię opuszcza w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej?

Przygotowałeś się na to pytanie. Masz doświadczenie. Po drodze ćwiczyłeś odpowiedź w samochodzie. A potem osoba przeprowadzająca rozmowę zadaje to pytanie i twój umysł staje się zupełnie pusty. Cisza się rozciąga. Słyszysz, jak coś mówisz, ale nie jest to odpowiedź, którą przygotowałeś. Jest to element zastępczy, podczas którego Twój mózg szuka informacji, do których dostęp miał trzydzieści sekund temu, a teraz znajdują się gdzieś za ścianą paniki. To doświadczenie nie jest osobistą porażką. Jest to zdarzenie biologiczne o specyficznej nazwie i specyficznym mechanizmie, a zrozumienie mechanizmu jest pierwszym krokiem do jego pokonania.

Zjawisko to nazywa się porwaniem ciała migdałowatego. Kiedy mózg dostrzega zagrożenie, co podczas rozmowy kwalifikacyjnej może być tak proste, jak strach przed wystawieniem się na niekompetentnego przed osobą, której opinia jest ważna, ciało migdałowate zalewa system kortyzolem i adrenaliną. Te substancje chemiczne przygotowują organizm do walki lub ucieczki. Tłumią także korę przedczołową, która jest obszarem odpowiedzialnym za logiczne rozumowanie, przetwarzanie języka i odzyskiwanie pamięci. Informacje, których potrzebujesz, nadal znajdują się w Twoim mózgu. Droga do niego została tymczasowo zablokowana przez reakcję chemiczną, która wyewoluowała, aby pomóc ci uciec przed drapieżnikami, a nie odpowiedzieć na pytania z wywiadu behawioralnego. Zrozumienie, że pustka ma charakter biologiczny, a nie osobisty, pozbawia ją części mocy. Nie jesteś głupi. Twoje ciało migdałowate jest nadaktywne, a poniższe techniki mają na celu dać twojej korze przedczołowej czas na powrót do trybu online (Robert Half).

Drugą rzeczą, którą należy zrozumieć, jest to, że osoby przeprowadzające rozmowę kwalifikacyjną nie oceniają pustego miejsca w taki sposób, w jaki jesteś. Badania dotyczące podejmowania decyzji przez ankieterów sugerują, że ankieterzy ustalają, czy kandydat zna odpowiedź, w ciągu około dwóch sekund od zadania pytania. Wszystko po tym początkowym oknie polega na obserwowaniu, jak radzisz sobie z niewiedzą. Kandydat, który pozostawia puste miejsca, robi pauzy i zapewnia uporządkowaną regenerację, jest lepiej oceniany pod względem opanowania i rozwiązywania problemów niż kandydat, który nigdy nie pozostawia pustych miejsc, ale udziela ogólnej odpowiedzi. Puste miejsce nie jest problemem. Problemem jest panika po spacji, którą można opanować za pomocą specjalnych technik, których każdy może się nauczyć (The Muse).

Trzyetapowe odzyskiwanie, które działa za każdym razem

Kiedy podczas rozmowy kwalifikacyjnej będziesz miał pustkę w głowie, instynkt podpowie ci, abyś zrobił jedną z trzech rzeczy: wypełnij ciszę słowami, niezależnie od tego, czy mają one sens, przeproś za niewiedzę lub całkowicie zamroź się i poczekaj, aż rozmówca cię uratuje. Wszystkie trzy instynkty są błędne. Prawidłowa odpowiedź to trzyetapowa sekwencja, która trwa około pięciu sekund i działa niezawodnie w przypadku różnych formatów rozmów kwalifikacyjnych, typów pytań i branż.

Krok pierwszy to zrobić pauzę i nadać jej nazwę. Krótka, celowa cisza sygnalizuje raczej zamyślenie niż panikę. Kluczem jest dołączenie do wypowiedzi słów, tak aby rozmówca wiedział, że milczenie jest zamierzone. To zdanie brzmi: „To świetne pytanie. Daj mi chwilę się nad tym zastanowić”. To zdanie zapewnia od pięciu do dziesięciu sekund czasu przetwarzania. Przekształca również ciszę z czegoś, co ci się przydarza, w coś, co decydujesz się zrobić. Różnica psychologiczna między nimi jest znacząca. Kandydat, który milczy, bo nie potrafi myśleć, wygląda na nieprzygotowanego. Kandydat, który milczy, bo myśli, wygląda na zamyślonego. Jedyną różnicą jest to, czy ogłosili zamiar przed rozpoczęciem milczenia.

Krok drugi polega na zlokalizowaniu granicy tego, co wiesz. Puste miejsce zwykle wpływa na konkretną odpowiedź, której szuka osoba przeprowadzająca rozmowę kwalifikacyjną, a nie na wszystko, czego kiedykolwiek dowiedziałeś się na dany temat. Znajdź najbliższy sąsiadujący fragment wiedzy, do którego masz dostęp, i wypowiedz go na głos. „Nie pracowałem z tym konkretnym frameworkiem, ale użyłem czegoś podobnego”. „Nie mam przed sobą dokładnej liczby, ale mogę pokazać, jak ją obliczyć”. „Ten konkretny scenariusz nie przyszedł mi do głowy, ale oto, jak poradziłem sobie z sytuacją o podobnej dynamice”. Przejście od nieznanego do znanego powoduje dwie rzeczy. Daje mózgowi coś konkretnego do powiedzenia, co zmniejsza panikę podtrzymującą pustkę. Daje też osobie przeprowadzającej rozmowę dowód kompetencji nawet w przypadku braku konkretnej odpowiedzi, o którą pytał.

Krok trzeci to przejście do pełnej odpowiedzi. Most może przybierać różne formy w zależności od rodzaju pytania. W przypadku pytania dotyczącego wiedzy, na które tak naprawdę nie potrafisz odpowiedzieć, mostek jest demonstracją Twojego procesu uczenia się: „Nie znam w tej chwili odpowiedzi na to pytanie, ale oto dokładnie, jak bym ją znalazł”. W przypadku pytania behawioralnego, w przypadku którego nie można przypomnieć sobie konkretnego przykładu, most jest hipotetycznym rozwiązaniem wykazującym tę samą kompetencję: „Staram się wyobrazić sobie konkretny przypadek, ale ogólnie podchodzę do tego rodzaju sytuacji w następujący sposób”. W przypadku pytania technicznego, w którym utknąłeś, most opiera się na pierwszych zasadach: „Nie jestem pewien co do konkretnej implementacji, ale pozwól mi przemyśleć logikę. Problem dotyczy zasadniczo X, więc zacząłbym od spojrzenia na Y”. Każdy most przekształca lukę w demonstrację innej, ale powiązanej umiejętności. Prowadzący wywiad pytał o wiedzę. Wykazałeś się umiejętnością uczenia się. Rozmówca pytał o doświadczenie. Pokazałeś rozumowanie. Handel nie jest równy, ale jest o wiele lepszy niż cisza.

Co właściwie powiedzieć: skrypty dla każdego rodzaju pustego miejsca

Ramy naprawy to strategia. Poniższe skrypty przedstawiają taktykę dla konkretnych sytuacji. Każdy z nich został przetestowany w prawdziwych wywiadach. Każdy z nich jest sformułowany językiem naturalnym, a nie korporacyjnym pismem, ponieważ osoby przeprowadzające rozmowę kwalifikacyjną potrafią odróżnić prawdziwy powrót do zdrowia od zapamiętanego wersu. Celem nie jest uzyskanie efektu wyćwiczenia. Chodzi o to, aby mieć gotowy język, tak aby mózg nie wpadł w panikę, gdy nadejdzie pustka.

Kiedy potrzebujesz czasu na przemyślenie, użyj celowej pauzy: „To dobre pytanie. Daj mi sekundę na uporządkowanie myśli”. Działa to w przypadku każdego rodzaju pytania i nic Cię nie kosztuje. Jest to najbardziej przydatne wyrażenie w procesie odzyskiwania rozmowy kwalifikacyjnej, ponieważ ma uniwersalne zastosowanie. Jeśli częściowo znasz odpowiedź, ale nie możesz uzyskać dostępu do szczegółów, skorzystaj z mostu wiedzy: „Nie znam dokładnej liczby, ale oto podejście, które zastosowałbym, aby ją uzyskać”. Działa to w przypadku pytań dotyczących danych, pytań technicznych i wszelkich pytań, w których precyzja ma znaczenie, a nie możesz jej w tej chwili podać. Jeśli nie masz bezpośredniego doświadczenia w związku z tym, o co pytają, użyj sąsiedniego zwrotu: „Nie zrobiłem dokładnie tego, ale zrobiłem coś, co wymagało podobnych umiejętności. Czy zamiast tego mogę podzielić się tym przykładem?” Pytanie na koniec jest ważne. Prosi o pozwolenie, co sygnalizuje szacunek dla pytania ankietera i jego czasu.

Kiedy w połowie odpowiedzi zorientujesz się, że idziesz w złym kierunku, użyj resetu: „Właściwie, pozwól mi cofnąć się o krok. Myślę, że podchodzę do tego ze złej strony. Czy mogę zacząć od nowa?” Reset robi większe wrażenie niż doskonała odpowiedź udzielona za pierwszym razem, ponieważ demonstruje samoświadomość i zdolność do korygowania kursu pod presją. Większość kandydatów, gdy zorientuje się, że zboczyli z właściwej ścieżki, podąża złą ścieżką, mając nadzieję, że osoba przeprowadzająca rozmowę kwalifikacyjną tego nie zauważy. Osoba przeprowadzająca wywiad zawsze to zauważa. Kandydat, który łapie swój błąd i resetuje się, zapada w pamięć lepiej niż ten, który nigdy nie popełnił błędu (Robert Half).

Czego nigdy nie powinieneś robić, gdy robisz puste miejsce

Skrypty odzyskiwania działają, ponieważ zastępują instynkty, które pogarszają puste miejsca. Te instynkty są specyficzne i przewidywalne, a wiedza o nich pomaga rozpoznać je, gdy się pojawią, i pokonać je, zanim spowodują szkody.

Nigdy nie blefuj. Ankieterzy, zwłaszcza ci, którzy zatrudniają od ponad kilku lat, słyszeli każdą odmianę kandydata udającego, że wie coś, czego nie ma. Blef można wykryć w ciągu kilku sekund, ponieważ język kandydata staje się niejasny, jego tempo wzrasta i przestaje nawiązywać kontakt wzrokowy. Obrażenia spowodowane blefem są gorsze niż obrażenia wynikające z przyznania się do luki. Dopuszczona luka to pojedynczy brakujący punkt danych. Wykryty blef to ocena charakteru, która wpływa na wszystko inne, co powiedziałeś w wywiadzie. Nigdy nie włócz się. Kiedy nie wiesz, co powiedzieć, odruchowo mówisz dalej w nadziei, że odpowiedź w końcu wyłoni się ze strumienia słów. Nie będzie. Wędrówka zamienia krótką, możliwą do odzyskania ciszę w długą demonstrację słabej komunikacji. Osoba przeprowadzająca rozmowę przestaje słuchać treści i zaczyna zauważać, że nadal mówisz, nic nie mówiąc.

Nigdy nie przepraszaj więcej niż raz. Jedno potwierdzenie, że potrzebujesz chwili, jest profesjonalizmem. Powtarzające się przeprosiny zwracają uwagę na lukę i sygnalizują, że uważasz, że poniosłeś porażkę, co zachęca osobę przeprowadzającą rozmowę kwalifikacyjną do wyrażenia zgody na to. Nigdy nie używaj tego samego zwrotu dwa razy w tej samej rozmowie. Jeśli wcześniej w rozmowie użyłeś słowa „To świetne pytanie, pozwól mi pomyśleć”, a później ponownie pozostawiłeś puste pytanie, użyj innego wyrażenia. Powtarzanie sygnalizuje, że powrót do zdrowia jest oparciem, a nie autentycznym momentem do namysłu. Otrzymujesz jedno bezpłatne zdanie wspomagające na rozmowę kwalifikacyjną, może dwa, jeśli drugie dotyczy zupełnie innej kategorii odpowiedzi. Jeśli potrzebujesz trzeciego, problemem nie są pytania. To jest przygotowanie i żaden scenariusz tego nie zrekompensuje.

Budowanie odporności na pustkę, zanim to się stanie

Jedynym trwałym rozwiązaniem w przypadku pustych wywiadów jest zaszczepienie stresem. Ciało migdałowate uczy się, że rozmowy kwalifikacyjne stanowią zagrożenie poprzez doświadczenie, i może nauczyć się, że nie są to zagrożenia poprzez inne doświadczenia. Mechanizm jest taki sam. Powtarzająca się ekspozycja na warunki przypominające rozmowę kwalifikacyjną w środowisku o niskiej stawce stopniowo zmniejsza reakcję stresową, aż mózg przestanie traktować rozmowę jako drapieżnika i zacznie traktować ją jako rozmowę.

Najskuteczniejszą formą zaszczepienia stresu jest praktyka na żywo z osobą, która zada Ci prawdziwe pytania podczas rozmowy kwalifikacyjnej, a następnie przekaże Ci szczerą informację zwrotną. Pięć do siedmiu sesji to minimum, aby zauważyć mierzalną redukcję wygaszania. Optymalnie jest dziesięć do piętnastu. Sesje powinny możliwie najdokładniej odzwierciedlać rzeczywiste warunki przesłuchania. Jeśli Twoja rozmowa kwalifikacyjna jest nagrana na wideo, ćwicz na wideo. Jeśli osobiście, ćwicz osobiście. Mózg nie potrafi dobrze generalizować w różnych kontekstach. Ćwiczenie w głowie podczas jazdy jest lepsze niż nic, ale znacznie mniej skuteczne niż ćwiczenie na głos, gdy inny człowiek cię obserwuje. Dyskomfort bycia obserwowanym jest częścią zaszczepienia i pominięcie go pomija część, która faktycznie zmniejsza reakcję na stres.

Pomiędzy sesjami treningowymi stwórz osobisty spis historii, które mogą odpowiedzieć na wiele rodzajów pytań. Większość pytań do wywiadu behawioralnego to wariacje na temat małego zestawu tematów: przywództwo, konflikt, porażka, adaptacja, współpraca i rozwiązywanie problemów. Pojedyncza dobrze skonstruowana historia może odpowiedzieć na pytania z trzech lub czterech różnych kategorii, jeśli wiesz, które szczegóły należy podkreślić. Tworzenie tego spisu z wyprzedzeniem oznacza, że gdy pytanie spowoduje pustą odpowiedź, możesz sięgnąć po najbliższy artykuł w swoim ekwipunku, zamiast próbować konstruować odpowiedź od zera. Historia może nie idealnie pasować do pytania, ale trafna historia przedstawiona z pewnością przewyższa doskonałą odpowiedź, do której Twój mózg nie ma w tej chwili dostępu.

Pytania do wywiadu powodują najczęściej spacje, gdy są nieoczekiwane. Nie możesz przewidzieć każdego pytania, jakie zada osoba przeprowadzająca rozmowę kwalifikacyjną. Możesz przewidzieć kategorie, do których będą należeć pytania, możesz przygotować historie, które dotyczą tych kategorii, i możesz ćwiczyć przedstawianie tych historii, aż słowa pojawią się automatycznie, nawet jeśli Twoje ciało migdałowate robi wszystko, co w jego mocy, aby temu zapobiec. To przygotowanie w połączeniu z technikami odzyskiwania opisanymi w tym artykule nie gwarantuje, że nigdy nie będziesz pusty. Gwarantuje, że gdy to zrobisz, będziesz miał coś lepszego do roboty niż panika.

Kandydaci, którzy wygrywają rozmowy kwalifikacyjne, to nie ci, którzy nigdy się nie denerwują. To oni przygotowali się na moment, w którym nerwy spróbują przejąć kontrolę i ćwiczyli Odzyskiwanie wywiadu, aż stało się to automatyczne. Pusta informacja nie oznacza końca rozmowy kwalifikacyjnej. To moment rozmowy kwalifikacyjnej i to, co w nim zrobisz, mówi o Tobie więcej niż odpowiedź, jakiej udzieliłbyś, gdyby nie doszło do tej przerwy. Osoby przeprowadzające wywiady, które mają znaczenie, wiedzą o tym. Teraz i ty to wiesz.