Wat u moet zeggen als u het antwoord niet weet in een sollicitatiegesprek, in plaats van te bevriezen

Waarom laten je hersenen je midden in een sollicitatiegesprek in de steek?

Je hebt je op deze vraag voorbereid. Jij hebt de ervaring. Onderweg oefende je het antwoord in de auto. En dan vraagt de interviewer het en je geest wordt helemaal leeg. De stilte strekt zich uit. Je hoort jezelf iets zeggen, maar het is niet het antwoord dat je hebt voorbereid. Het is een tijdelijke aanduiding terwijl je hersenen zoeken naar de informatie die dertig seconden geleden toegankelijk was en zich nu ergens achter een muur van paniek bevindt. Deze ervaring is geen persoonlijk falen. Het is een biologische gebeurtenis met een specifieke naam en een specifiek mechanisme, en het begrijpen van dit mechanisme is de eerste stap om het te omzeilen.

Het fenomeen wordt een amygdala-kaping genoemd. Wanneer de hersenen een bedreiging waarnemen, wat in een interview zo simpel kan zijn als de angst om incompetent over te komen tegenover iemand wiens mening er toe doet, overspoelt de amygdala het systeem met cortisol en adrenaline. Deze chemicaliën bereiden het lichaam voor op vechten of vluchten. Ze onderdrukken ook de prefrontale cortex, de regio die verantwoordelijk is voor logisch redeneren, taalverwerking en het ophalen van herinneringen. De informatie die je nodig hebt, zit nog in je hersenen. De weg er naartoe is tijdelijk geblokkeerd door een chemische reactie die is ontwikkeld om je te helpen ontsnappen aan roofdieren, en niet om gedragsvragen te beantwoorden. Het besef dat de blanco eerder biologisch dan persoonlijk is, ontneemt hem een deel van zijn kracht. Je bent niet dom. Je amygdala is overactief en de technieken die volgen zijn bedoeld om je prefrontale cortex de tijd te geven om weer online te komen (Robert Half).

Het tweede dat u moet begrijpen, is dat interviewers de blanco niet beoordelen zoals u dat doet. Uit onderzoek naar de besluitvorming van interviewers blijkt dat interviewers binnen ongeveer twee seconden na het stellen van de vraag bepalen of een kandidaat het antwoord weet. Alles na dat eerste venster is dat ze observeren hoe je omgaat met het niet-weten. Een kandidaat die blanco antwoord geeft, pauzeert en een gestructureerd herstel levert, wordt hoger gewaardeerd op het gebied van kalmte en probleemoplossing dan een kandidaat die nooit blanco antwoord geeft, maar een algemeen antwoord geeft. De blanco is niet het probleem. De paniek na de blanco is het probleem, en de paniek is beheersbaar via specifieke technieken die iedereen kan leren (The Muse).

Het herstel in drie stappen dat altijd werkt

Wanneer je geest leeg is tijdens een interview, zal je instinct je zeggen dat je een van de volgende drie dingen moet doen: de stilte opvullen met woorden, ongeacht of ze zinvol zijn, je verontschuldigen omdat je het niet weet, of volledig bevriezen en wachten tot de interviewer je redt. Alle drie de instincten zijn verkeerd. Het juiste antwoord is een reeks van drie stappen die ongeveer vijf seconden duurt en betrouwbaar werkt in alle interviewformaten, vraagtypen en sectoren.

Stap één is het pauzeren en de pauze een naam geven. Een korte, opzettelijke stilte duidt eerder op bedachtzaamheid dan op paniek. De sleutel is om er woorden aan toe te voegen, zodat de interviewer weet dat de stilte opzettelijk is. De zinsnede luidt: "Dat is een geweldige vraag. Laat me even de tijd nemen om erover na te denken." Deze zin levert je vijf tot tien seconden verwerkingstijd op. Het herkadert ook de stilte van iets dat je overkomt in iets dat je verkiest te doen. Het psychologische verschil tussen de twee is aanzienlijk. Een kandidaat die zwijgt omdat hij niet kan nadenken, ziet er onvoorbereid uit. Een kandidaat die zwijgt omdat hij nadenkt, ziet er nadenkend uit. Het enige verschil is of ze het voornemen bekendmaakten voordat de stilte begon.

Stap twee is het vinden van de grens van wat je wel weet. De blanco vraag heeft meestal invloed op het specifieke antwoord waarnaar de interviewer op zoek is, en niet op alles wat u ooit over het onderwerp hebt geleerd. Zoek het dichtstbijzijnde aangrenzende stukje kennis waartoe u toegang hebt en spreek het hardop uit. "Ik heb niet met dat specifieke raamwerk gewerkt, maar ik heb wel iets soortgelijks gebruikt." 'Ik heb het exacte getal niet voor me, maar ik kan je wel vertellen hoe ik het zou berekenen.' "Dat specifieke scenario is niet bij mij opgekomen, maar hier is hoe ik met een situatie met een vergelijkbare dynamiek omging." De spil van het onbekende naar het bekende doet twee dingen. Het geeft je hersenen iets concreets te zeggen, wat de paniek vermindert die de blanco in stand houdt. En het geeft de interviewer het bewijs van competentie, zelfs als het specifieke antwoord waar hij om vroeg, ontbreekt.

Stap drie is het bereiken van een volledige respons. De brug kan verschillende vormen aannemen, afhankelijk van het vraagtype. Bij een kennisvraag die je echt niet kunt beantwoorden, is de brug een demonstratie van je leerproces: ‘Daar weet ik nu het antwoord niet op, maar hier is precies hoe ik het zou vinden.’ Voor een gedragsvraag waarbij je je geen specifiek voorbeeld kunt herinneren, is de brug een hypothetische vraag die dezelfde competentie laat zien: 'Ik heb moeite om een specifiek voorbeeld te bedenken, maar dit is hoe ik dat soort situaties over het algemeen benader.' Voor een technische vraag waarbij je vastloopt, redeneert de brug vanuit de eerste principes: "Ik ben niet zeker van de specifieke implementatie, maar laat me even nadenken over de logica. Het probleem gaat in wezen over X, dus ik zou beginnen met naar Y te kijken." Elke brug verandert een gat in een demonstratie van een andere, maar gerelateerde vaardigheid. De interviewer vroeg naar kennis. Je hebt blijk gegeven van leerflexibiliteit. De interviewer vroeg naar ervaringen. Je hebt de redenering aangetoond. De handel is niet gelijk, maar het is veel beter dan stilte.

Wat u eigenlijk moet zeggen: scripts voor elk type blanco

Het herstelkader is de strategie. De onderstaande scripts zijn de tactieken voor specifieke situaties. Ze zijn allemaal getest in echte interviews. Ze zijn allemaal in natuurlijke taal geformuleerd in plaats van in bedrijfsscripts, omdat interviewers het verschil kunnen zien tussen een echt herstel en een uit het hoofd geleerde regel. Het doel is niet om gerepeteerd te klinken. Het is bedoeld om de taal gereed te hebben, zodat uw hersenen niet standaard in paniek raken als de blanco arriveert.

Als je tijd nodig hebt om na te denken, gebruik dan de opzettelijke pauze: 'Dat is een goede vraag. Geef me even de tijd om mijn gedachten te ordenen.' Dit werkt voor elk vraagtype en kost u niets. Het is de meest bruikbare zin bij het herstellen van een sollicitatiegesprek, omdat het universeel van toepassing is. Als je het antwoord gedeeltelijk weet, maar geen toegang hebt tot de details, gebruik dan de kennisbrug: "Ik heb niet het exacte cijfer, maar hier is de aanpak die ik zou gebruiken om het te krijgen." Dit werkt voor gegevensvragen, technische vragen en elke vraag waarbij precisie belangrijk is en u deze op dit moment niet kunt geven. Als je geen directe ervaring hebt met waar ze naar vragen, gebruik dan de aangrenzende spil: "Ik heb niet precies dat gedaan, maar ik heb iets gedaan waarvoor vergelijkbare vaardigheden nodig waren. Kan ik in plaats daarvan dat voorbeeld delen?" De vraag aan het einde is belangrijk. Er wordt om toestemming gevraagd, wat blijk geeft van respect voor de vraag van de interviewer en zijn tijd.

Wanneer je halverwege het antwoord beseft dat je de verkeerde kant op gaat, gebruik dan de reset: "Eigenlijk wil ik een stapje terug doen. Ik denk dat ik dit vanuit de verkeerde hoek benader. Kan ik opnieuw beginnen?" De reset is indrukwekkender dan een perfect antwoord bij de eerste poging, omdat het blijk geeft van zelfbewustzijn en het vermogen om onder druk koers te corrigeren. De meeste kandidaten gaan, zodra ze beseffen dat ze niet op de goede weg zijn, op het verkeerde pad verder, in de hoop dat de interviewer het niet zal merken. De interviewer merkt het altijd. Een kandidaat die zijn eigen fout opmerkt en reset, is gedenkwaardiger dan iemand die helemaal nooit een fout heeft gemaakt (Robert Half).

Wat moet je nooit doen als je leeg bent

De herstelscripts werken omdat ze de instincten vervangen die blanco's erger maken. Deze instincten zijn specifiek en voorspelbaar, en als je weet wat ze zijn, kun je ze herkennen wanneer ze verschijnen en ze onderdrukken voordat ze schade veroorzaken.

Bluf nooit. Interviewers, vooral degenen die al meer dan een paar jaar mensen aannemen, hebben elke variant gehoord van een kandidaat die doet alsof hij iets weet wat hij niet weet. De bluf is binnen enkele seconden waarneembaar omdat de taal van de kandidaat vaag wordt, het tempo toeneemt en hij of zij geen oogcontact meer maakt. De schade door bluffen is groter dan de schade door het toegeven van een gat. Een toegegeven hiaat is een enkel ontbrekend datapunt. Een gedetecteerde bluf is een karakteroordeel dat al het andere dat u in het interview zei, kleurt. Nooit wandelen. Als je niet weet wat je moet zeggen, is het instinct om te blijven praten in de hoop dat het antwoord uiteindelijk uit de stroom van woorden zal komen. Dat zal niet het geval zijn. Door te wandelen wordt een korte, herstelbare stilte omgezet in een langdurige demonstratie van slechte communicatie. De interviewer luistert niet meer naar de inhoud en merkt dat je nog steeds aan het praten bent zonder iets te hebben gezegd.

Excuses nooit meer dan één keer. Eén erkenning dat je een moment nodig hebt, is professioneel. Herhaalde excuses vestigen de aandacht op de kloof en communiceren dat u denkt dat u faalt, wat de interviewer uitnodigt om het met u eens te zijn. Gebruik nooit tweemaal dezelfde herstelzin in hetzelfde interview. Als je eerder in het gesprek 'Dat is een goede vraag, laat me nadenken' hebt gebruikt en later weer blanco bent, gebruik dan een andere zin. Herhaling geeft aan dat het herstel eerder een kruk is dan een echt moment van nadenken. Je krijgt één gratis herstelzin per interview, misschien twee als de tweede een geheel andere categorie antwoorden is. Als je een derde nodig hebt, zijn het probleem niet de vragen. Het is de voorbereiding, en geen enkel script zal dit compenseren.

Immuniteit opbouwen voor de blanco voordat het gebeurt

De enige permanente oplossing voor het interviewen van blanco's is stress-inenting. De amygdala leert door ervaring dat interviews bedreigingen zijn, en kan door verschillende ervaringen leren dat dit geen bedreigingen zijn. Het mechanisme is hetzelfde. Herhaalde blootstelling aan interviewachtige omstandigheden in een omgeving met weinig inzet vermindert geleidelijk de stressreactie totdat de hersenen het interview niet meer als een roofdier beschouwen en het als een gesprek gaan behandelen.

De meest effectieve vorm van stressinenting is live oefenen met iemand die je echte sollicitatievragen stelt en je daarna eerlijke feedback geeft. Vijf tot zeven sessies is het minimum om een meetbare vermindering van de blanking te zien. Tien tot vijftien is optimaal. De sessies moeten de echte interviewomstandigheden zo goed mogelijk weerspiegelen. Als uw interview op video is, oefen dan op video. Als het persoonlijk is, oefen dan persoonlijk. De hersenen generaliseren niet goed over contexten heen. Oefenen in je hoofd tijdens het autorijden is beter dan niets, maar aanzienlijk minder effectief dan hardop oefenen terwijl een ander mens naar je kijkt. Het ongemak om in de gaten te worden gehouden, maakt deel uit van de inenting, en als je deze overslaat, wordt het deel overgeslagen dat feitelijk de stressreactie vermindert.

Bouw tussen de oefensessies een persoonlijke inventaris op van verhalen die meerdere soorten vragen kunnen beantwoorden. De meeste gedragsmatige interviewvragen zijn variaties op een klein aantal thema's: leiderschap, conflict, falen, aanpassing, samenwerking en probleemoplossing. Eén goed opgebouwd verhaal kan vragen uit drie of vier verschillende categorieën beantwoorden, als je weet welke details je moet benadrukken. Het vooraf opbouwen van deze inventaris betekent dat wanneer een vraag een blanco vraag oproept, u naar het dichtstbijzijnde verhaal in uw inventaris kunt zoeken in plaats van te proberen een antwoord helemaal opnieuw op te bouwen. Het verhaal past misschien niet perfect bij de vraag, maar een relevant verhaal dat met vertrouwen wordt gebracht, presteert beter dan een perfect antwoord waar je hersenen op dat moment geen toegang toe hebben.

Interviewvragen veroorzaken meestal lege plekken als ze onverwacht zijn. Je kunt niet elke vraag voorspellen die een interviewer zal stellen. Je kunt voorspellen in welke categorieën de vragen zullen vallen, en je kunt verhalen voorbereiden die die categorieën bestrijken, en je kunt oefenen met het vertellen van die verhalen totdat de woorden automatisch komen, zelfs als je amygdala zijn best doet om ze te voorkomen. Die voorbereiding, gecombineerd met de hersteltechnieken in dit artikel, garandeert niet dat je nooit blanco zult zijn. Het garandeert dat als je dat doet, je iets beters te doen hebt dan in paniek raken.

De kandidaten die goede sollicitatiegesprekken voeren, zijn niet degenen die nooit zenuwachtig worden. Zij zijn degenen die zich hebben voorbereid op het moment waarop de zenuwen het zouden proberen over te nemen en hun Interviewherstel hebben geoefend totdat het een automatisme werd. De blanco is niet het einde van het interview. Het is een moment in het interview, en wat je met dat moment doet, zegt meer over jou dan het antwoord dat je zou hebben gegeven als de blanco niet was gebeurd. De interviewers die er toe doen, weten dit. Nu weet jij het ook.